Προσπάθησα και έψαξα αρκετά για να βρω αρνητικές στιγμές του παρελθόντος με την ελπίδα πως θα απαλύνει λίγο ο πόνος αλλά δεν τα κατάφερα.
Με κάθε εικόνα σου ένα χαμόγελο. Με κάθε χαμόγελο ένα συναίσθημα.
Οι αναμνήσεις μας δεν έχουν τέλος και ποτέ δεν θα βρουν.
Θυμάμαι τις πρώτες βόλτες μας στην γενέτειρά σου την Αθήνα που τόσο αγαπούσες και που παρέα νοσταλγούσαμε για αρκετά χρόνια. "Να θυμάσαι πάντα την Ελλάδα, την Αθήνα μας, και να επιστρέψεις κάποια μέρα" μου έλεγες όταν ήμουν μικρός.
Την ημέρα που έσβηνες η πόλη μας καιγόταν. Καλύτερα που δεν την είδες έτσι.
Θυμάμαι επίσης την πρώτη εκδρομή μας στην λίμνη και στο βουνό όπως επίσης και την πιο προσωπική μας στιγμή αντικρίζοντας τα κυκλάμινα. "Έχει και στην Ελλάδα μας τέτοια όμορφα μέρη" ξεκίνησες να μου λες και σε διέκοψα με το πρώτο ποίημα που είχα μάθει στα ελληνικά...
Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σκισμάδα,
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς, πού μίσχο και σαλεύεις
Μέσα στο βράχο σύναζα το γαίμα στάλα-στάλα,
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα... *
Το δάκρυ σου μου το έκρυψες διακριτικά και δικαίως μιας και ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω.
Αναρωτιέμαι αν πραγματικά κατάλαβες πόσα μου άφησες, πόσα μας άφησες. Όλα θετικά.
Η αγάπη σου, η συμβουλές σου, η αφοσίωσή σου, οι θυσίες σου, ο ρομαντισμός σου, οι γνώσεις σου, οι ιδέες σου, οι απόψεις σου, οι ευαισθησίες σου, τα όνειρά σου.
Παρόλο που εσύ δεν γνώρισες πατέρα, κατάφερες να είσαι διπλός πατέρας για εμένα.
Ο,τι εσύ δεν είχες μου το πρόσφερες.
Ο,τι δεν καταλάβαινα, καταλαβαίνω τώρα.
Χάρη σε σένα είμαι αυτός που είμαι και νιώθω ευγνώμων, νιώθω τυχερός.
Αν και πρόλαβα και στο είπα θα στο ξαναπώ και τώρα.
Σ' ευχαριστώ
Δεν έφυγες και δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου.
*18 Λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδος - Γιάννης Ρίτσος 1973
|
.jpg)
